Autor:

Wszystkie przepisy autorstwa Ola Kopczyńska

Ola Kopczyńska

O autorze

Przez lata pracowałam jako nauczyciel akademicki, ale jakiś czas temu zdecydowanie zmieniłam kurs. Zajęłam się gotowaniem. Prowadzę warsztaty kulinarne dla dzieci i dorosłych. Odwiedzam szkoły i przedszkola, organizuję kulinarne urodziny. W przepięknej i klimatycznej poznańskiej „Republice Słonecznej” prowadzę cykl warsztatów „Szkoła młodych żon”. Gotujemy i pieczemy proste, szybkie i pyszne potrawy. Tam poznałam osoby, które zainspirowały mnie do stworzenia bloga. Osoby, które nie zawsze potrafią gotować, często tego nie lubią, ale z różnych względów MUSZĄ. I nie chcą poświęcać tej czynności zbyt wiele czasu.

Sałatka z karmelizowanym tofu, bobem i pomidorem

Czas przygotowania: ok. 15 min.

Sałatka z karmelizowanym tofu, bobem i pomidorem

Czas przygotowania: ok. 15 min.

Zdaję sobie sprawę, że tofu nie jest popularnym produktem zalegającym w lodówce, ale… Po pierwsze, poszerzam kulinarne horyzonty i sięgam po nowe, inne i mniej znane produkty, które być może sprawdzą się wśród moich blogowych Czytelników. Po drugie, potrzebuję obecnie produktów z dużą zawartością żelaza, a podobno w tofu jest go sporo, więc eksperymentuję. Tofu samo w sobie jest dla mnie paskudne, nawet to wędzone, które mi polecano i które podobno jest lepsze. Nie jest, ale od czego jest Internet. Poszperałam, poczytałam i dowiedziałam się, że tofu bardzo zyskuje, gdy się je zamarynuje i potem jeszcze obrobi. Tak też z nim zrobiłam, przepis na karmelizowane tofu znalazłam na White Plate, reszta sałatki to moja inwencja. Wyszła pyszna, lekka, pełna żelaza i witaminy C, która pozwala je lepiej przyswoić.
  • kostka wędzonego tofu
  • 2-3 nieduże ząbki czosnku
  • ½ łyżeczki soli
  • 4 łyżki cukru trzcinowego
  • 2 łyżki oleju słonecznikowego
  • 2 łyżki sosu sojowego
  • 1 duży dojrzały pomidor
  • garść ugotowanego bobu
  • ½ – 1 pęczka natki
  • (sól), pieprz

Przygotowanie

Tofu pokroić w niedużą kostkę. W moździerzu utrzeć czosnek z solą i cukrem, potem stopniowo dolewać olej i dalej ucierać do uzyskania pasty. Wrzucić tofu i delikatnie wymieszać, żeby kawałki pokryły się pastą. Rozgrzać patelnię i smażyć na niej tofu ułożone tak, aby tworzyło pojedynczą warstwę. Smażyć chwilę i przewrócić na inną stronę, później na kolejne na tyle, ile się da. Gdy będzie już przyrumienione, wlać sos sojowy i smażyć jeszcze ok. 30 sekund. Przełożyć do miski, dodać pozostałe składniki. Uważać z solą, żeby nie przesolić, bo sos sojowy jest słony.
 

Placki z cukinii z tymiankiem i mozzarellą (bezglutenowe)

Czas przygotowania: ok. 15 min. plus czas smażenia

Placki z cukinii z tymiankiem i mozzarellą (bezglutenowe)

Czas przygotowania: ok. 15 min. plus czas smażenia

Cukinia to wdzięczne warzywo, które latem często wykorzystuję. Jest bardzo delikatna w smaku, żeby nie powiedzieć nieco mdła, więc potrzebuje bardziej aromatycznych dodatków. Lubię ją w towarzystwie świeżo zmielonej gałki muszkatołowej, czosnku, parmezanu i pomidorów. Od lat przygotowuję cukiniowe placuszki z różnymi dodatkami, ten przepis to moje najnowsze odkrycie.
Jest to wersja bezglutenowa, ponieważ dodaję mąkę z ciecierzycy, ale oczywiście można użyć zwykłej mąki.
  • 2 nieduże świeże cukinie
  • 2-3 ząbki czosnku
  • świeży tymianek
  • kilka gałązek posiekanej natki
  • 1-2 jajka
  • 1-2 kulki mozzarelli
  • sól. pieprz, świeżo starta gałka muszkatołowa
  • kilka łyżek mąki z ciecierzycy
  • olej/ masło klarowane

Przygotowanie

Cukinię zetrzeć ze skórką na tarce (duże oczka). Można cukinię wrzucić na sitko, żeby pozbyć się części soku, ale ja tego nie robię. Czosnek przecisnąć przez praskę. Do cukinii dodać czosnek, dużo obranego z gałązek tymianku, natkę, jajko/a, przyprawy i pokrojoną w niewielką kostkę mozzarellę. Dodać tyle mąki, żeby masa na tyle zgęstniała, aby placki się nie rozwalały. Smażyć z obu stron na oleju lub maśle klarowanym na złoty kolor. Można odsączyć z tłuszczu na ręczniku papierowym. Podaję z sosem czosnkowo-ziołowym.
 

Syrop z hyczki (kwiatów czarnego bzu)

Czas przygotowania: ok. 15 min. plus wiele godzin studzenia syropu plus pasteryzowanie

Syrop z hyczki (kwiatów czarnego bzu)

Czas przygotowania: ok. 15 min. plus wiele godzin studzenia syropu plus pasteryzowanie

Pora zacząć przygotowanie zapasów na zimę. Od lat robię różne przetwory. Niektóre znikają jeszcze przed zimą, inne zalegają w spiżarni po 2-3 lata. Już wiem zatem, co się u nas sprawdza, a co mam sobie odpuścić. W zeszłym sezonie, w pierwszej trójce uplasowały się: syrop z hyczki, wypity jeszcze przed nastaniem jesieni, marmolada z aronii, która świetnie sprawdziła się w kanapkach do szkoły oraz przecier z pomidorów. I na tym się skupię w tym sezonie. Hyczka już dojrzewa, więc trzeba się spieszyć. Myślę, że to ostatni weekend na jej zbiór, zatem do dzieła. Przepis dostałam od cioci, chociaż oczywiście wprowadziłam zmiany.
  • około 70 dużych baldachów hyczki
  • 2 l wody
  • 1,8 kg cukru (trzcinowego)
  • 3 cytryny
  • 3 limonki
  • 50 g kwasku cytrynowego (ja pominęłam)

Przygotowanie

Hyczki nie myjemy, odcinamy grubsze gałązki. Limonki i cytryny kroimy w ćwiartki. Zagotowujemy wodę, dodajemy cukier, mieszamy do rozpuszczenia. Kiedy się rozpuści, dorzucamy limonki, cytryny i bez (kwasek). Chłodzimy. Po schłodzeniu zawijamy garnek w worek foliowy i wstawiamy na 24 h do lodówki. Ja nie dodaję kwasku, tylko wyciskam sok z wszystkich cytryn i limonek. Przecedzamy, wlewamy do wygotowanych słoiczków i pasteryzujemy (ja pasteryzuję ok. 25 min. w piekarniku rozgrzanym do 120st., później, ciepłe jeszcze słoiki odstawiam do góry dnem i przykrywam kocami. Odstawiam do spiżarni gdy zupełnie ostygną).
 

Nasza ulubiona wiosenna surówka

Czas przygotowania: ok. 10 min.

Nasza ulubiona wiosenna surówka

Czas przygotowania: ok. 10 min.

Trzy podstawowe składniki, kilka dodatków i oto jest – nasza ulubiona surówka, którą robię co kilka dni i jeszcze się nam nie znudziła. Chrupiąca i pyszna. Polecam.
  • 4 ugotowane jajka
  • duża kalarepa
  • pęczek rzodkiewek
  • pół pęczka szczypiorku
  • pół pęczka koperku
  • łyżka majonezu
  • łyżka chrzanu
  • sól, pieprz

Przygotowanie

Jajka obrać, pokroić w kostkę. Rzodkiewki pokroić w plasterki, kalarepę w zapałkę. Warzywa wymieszać z jajkami, majonezem, chrzanem i posiekanymi koperkiem oraz szczypiorkiem. Doprawić solą i pieprzem.
 

Tarta ze szpinakiem i twarogiem

Czas przygotowania: ok. 30 min., czas pieczenia: ok. 1 h

Tarta ze szpinakiem i twarogiem

Czas przygotowania: ok. 30 min., czas pieczenia: ok. 1 h

Tarty najczęściej robię z masą jajeczno-śmietankową, czasami z serem ricotta. Znalazłam gdzieś przepis, w którym na wierzchu był zwykły ser twarogowy. Z pewną rezerwą postanowiłam sprawdzić to połączenie i… wyszło świetnie. Szpinak świetnie zgrał się z twarogiem. Kilka słów o szpinaku. Staram się na straganach kupować taki na wagę, nie paczkowany, żaden „baby”, po prostu stertę liści, z których na patelni niewiele zostaje.
    Ciasto

  • 180 gram masła pokrojonego na kawałki
  • 2 łyżki oleju roślinnego
  • 6 łyżek wody
  • duża szczypta soli
  • 300g mąki (u nas orkiszowa, wiadomo)
  • Farsz

  • 350 g twarogu (biorę śmietankowy)
  • 200 ml śmietanki 18% lub 30%
  • 3 jajka
  • gałka muszkatołowa
  • sól, pieprz
  • 500 g świeżego szpinaku
  • 2 ząbki czosnku
  • masło klarowane
  • 1 cebula

Przygotowanie

Rozgrzać piekarnik do temperatury 210 stopni. W średniej wielkości misce żaroodpornej połączyć masło, olej, wodę i sól. Wstawić miskę do piekarnika na około 15 minut, aż masło będzie bulgotało i zacznie robić się brązowe na brzegach. Wyciągnąć miskę ostrożnie z pieca (masło może pryskać) i wymieszać szybko z mąką za pomocą łyżki, aż do uzyskania stałej konsystencji. Przenieść ciasto na blachę i rozprowadźić za pomocą łopatki lub łyżki. Gdy ciasto nieco przestygnie, dociśnąć je do boków blachy. Wstawić do piekarnika na około 15 minut. Wystudzić zanim nałoży się farsz.Przygotuj farsz: połącz twaróg, śmietankę i jajka, dopraw solą, pieprzem i gałką. Na patelni roztop masło klarowane, krótko podsmaż umyty wcześniej szpinak, dodaj czosnek, sól i pieprz. Odsącz na sicie. Wyłóż odsączony szpinak na przestudzonym cieście, przykryj warstwą twarogu. Cebulę pokrój na cienkie plasterki, rozłóż na cieście. Zapiekaj w temp. 170 – 180 stopni około 30-35 minut.
 

Być Mamą

Dzień Matki

Być Mamą

Dzień Matki

Maja i Łukasz już w szkole, Antek odstawiony do przedszkola. Zawsze od razu zabieram się do pracy, ale dzisiaj siadam na chwilę z kubkiem herbaty, by w ciszy i spokoju pomyśleć o tym jak to dobrze być mamą. Z jednej strony dorosły już Facet, dojrzały, o ustabilizowanych poglądach. Z drugiej Pięciolatek, który kocha mnie bezwarunkowo, nie widzi jeszcze żadnych moich wad (chwilo, trwaj!). Bardzo mądry, czasami mądrala, nasz rodzinny Filozof. A między Nimi jedna Babeczka, 100% Kobiety w Kobiecie, niesamowicie emocjonalna, dusza artystyczna, nigdy do końca nie wiadomo o czym myśli. Jestem mega szczęściarą, mam trójkę świetnych, zdrowych dzieci.
Jednocześnie myślę o trzech Mamach, które poznałam w poniedziałek (pisałam o tym na fb) na warsztatach kulinarnych, które dla Nich prowadziłam. Myślę o Nich i setkach innych Mam, które świętują dzisiaj Dzień Matki ze swoimi dziećmi na oddziałach onkologicznych. Mamach, które na co dzień, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku, trwają przy nich. Jak wygląda Ich dzień? Co myślą, co czują?
„Zapomnij o godności.
Uwierz, że wraz ze wstąpieniem w szpitalne progi Twoja godność zostaje gdzieś „tam” – za drzwiami.
Patrzysz w oczy swojego małego skarba, przeszywają Cię nieznane dotąd emocje – złość, ból, bezbronność, niedowierzanie; również nadzieja i wiara w lepsze jutro; … zapewne jeszcze przez kilka dni pozostaniesz w szoku, w głowie uporczywie kłębić się będzie myśl o wielkiej pomyłce i będą wyskakiwać myśli, że za chwilę wylądujesz z powrotem w bezpiecznym domu (…)
Nie chcesz tracić swej godności.
Obserwujesz z ukrycia zachowania kompanów z sali chorych. W duchu podśmiewasz się, że podporządkowują się dziwnym przepisom i – na Twoje oko – absurdalnym zachowaniom.
Na sygnał Pani salowej – bez zająknięcia- opuszczają pomieszczenie, respektują zakaz otwierania okna, zakaz spacerowania po korytarzu, wchodzenia do kuchni (kuchenki oddziałowej), zakaz siadania na łóżku dziecka (o położeniu się obok w ogóle nie możesz pomyśleć); grobowa cisza podczas obchodu lekarskiego; czasem pojawiają się obowiązkowe kitle, maseczki na twarz i worki ochronne na buty.
Zagubiona – zagubiony szukasz swojego miejsca, ale tak naprawdę nie znajdziesz go tam nigdy… zawsze będziesz przebywać „na spalonym”, czyli w punkcie, gdzie akurat musi się dostać dyżurna pielęgniarka :-)
Nie wierzysz w to, ale większość „tubylców” zjada obiadek, a później szpitalną kolację. … Ty zachowujesz „godność” i albo kąsasz bułę przyniesioną z domu, albo głodujesz (w sumie w tym czasie i tak nie odczuwasz głodu).
Granicą, w której przekraczasz swoje wyobrażenie godności jest pierwsza nocka w szpitalu.
Wiem, że Ty nigdy byś się nie poddał(a) … ale nadchodząca noc z pewnością pełna jest niespodzianek.
Po pierwsze – nawet jeśli przewidziałeś(aś), że będzie potrzebny ręcznik, mydło, klapki, itd., to najczęściej nie możesz zrozumieć, że nie ma łazienki przeznaczonej dla dorosłych. W końcu ktoś Ci podpowiada, że w połowie szpitalnego korytarza, w magazynku z artykułami sanitarnymi, znajduje się stara wanna, w której można dokonać codziennych ablucji (rzeczywiście umycie się staje się rytualne). Ból jest jeszcze taki, że drzwi nie mają zamknięcia na klucz … i jesteś ósmy(a) w kolejce po Kasi, Basi, Romku, Zosi …
Czekając na swoją kolej do „myjni” nadal obserwujesz szpitalny savoir-vivre – przecierasz oczy ze zdumienia widząc jak rodzice sprawnie rozkładają swoje, wcześniej zbunkrowane, posłanie – karimata, śpiwór, poducha … nagle znika światło i znikają Oni.
Pusto?
Otwierasz szeroko oczy i dostrzegasz „Ich” leżących pod łóżkami swoich dzieci – niebywałe, ale tylko tam jest miejsce, aby nie przeszkadzać obsłudze szpitalnej w dostępie do chorych, urządzeń, kroplówek, badań …
Nierzadko, w tym momencie pojawia się pomysł przespania nocy na krześle, przy łóżku Twojego „dzielnego bohatera”.
… u „nowych” kryzys przychodzi około północy, inni wytrzymują do 3-ciej – 4-tej, mistrzowie zawisają na poręczy łóżka dopiero około 5-tej.
Sen nie trwa długo (o ile w ogóle), bo co kilkadziesiąt minut następują przymusowe pobudki w związku z podłączaniem leków, czujników, zmianą chemii; do uszu dochodzą jęki obolałych dzieci, płacz, słyszysz o omdleniach, wymiotach, siusiu i kupce.
Jeśli jakimś cudem jest cisza (a zdarza się niezwykle rzadko) to i tak już około 5:30 następuje pierwsze mierzenie temperatury u wszystkich chorych … budzący się szpital i szepty o zbliżającej się „oddziałowej” nieuchronnie stawiają wszystkich na równe nogi.
Kolejny dzień spędzasz na jawie, bo emocje i zmęczenie już Cię dopadły w swoje stalowe objęcia.
Zaczyna Ci być wszystko jedno. Przestawia Cię pielęgniarka – nie masz pretensji, przychodzi lekarz – stajesz „na baczność”, podają Ci jedzenie – to szpitalne – zjadasz; przez telefon mamroczesz do rodziny, aby szybko organizowali karimatę, jeśli nie mają to proponujesz szybką przejażdżkę do Decathlona …
Góra 3 dni i już jesteś SWÓJ – przyznajesz mi rację – Twoja godność pozostała za murami szpitala.
Przyzwyczajasz się do podkrążonych oczu, zmierzwionych włosów, braku makijażu, klapek i grubych skarpetek na nogach.
Wydaje mi się, że tyle słów wystarczy. (… dla wtajemniczonych: wystarczy nawet zamiast listu intencyjnego …)
Te pierwsze godziny spędzone na oddziale onkologii dziecięcej łamią obraz życia na zawsze – już nigdy nie wygląda ono tak samo jak dawniej.
Nawet, jeśli wkrótce leczenie kończy się pozytywnie, to w głębi serca pozostaje niemijający strach i przerażenie.
Można by tworzyć bez końca, opisując najcięższe chwile, które zbijają z nóg.
Szloch, wycie matek na szpitalnym oddziale …, informacja o złych wynikach badań, konieczność przeprowadzenia pilnej operacji, wznowy, przerzuty, transfuzje itd.
Równie ciekawy w kwestii godności byłby opis tzw. „podziemia szpitalnego” – chwytania się wielu, często każdej szansy na wyzdrowienie – począwszy od wróżek, znachorów, czarodziejów, przez energoterapeutów, dietetyków, specjalistów od teorii spiskowych, po wiarę w cudowne medykamenty, boskie talizmany, modlitwy duchownych – nierzadko związanych z zupełnie inną od wyznawanej wiarą … a także bezkrytyczne wyobrażenie, że leczenie za granicą jest skuteczniejsze.
Nieźle byłoby wspomnieć o perfekcyjnym odgrywaniu godności – tej godności pokazywanej przed dziećmi – uśmiechu, dodawaniu otuchy, mówieniu, że wszystko jest i będzie dobrze.
Także przed znajomymi, rodziną, sąsiadami, a nawet lekarzami.
Ręczę, że to są tylko pozory, bo wystarczy jedna chwila, jedno mgnienie najcudowniejszych oczu Twojego dziecka, aby schować się przed światem i wylać potoki łez.
Po prostu walka o życie toczy się na całego – bez mrugnięcia oka zrobisz to, o czym nie pomyślałbyś nawet w najokropniejszym śnie.
Walczysz bez wytchnienia, Twoje życie, zdrowie i to co o Tobie ktoś pomyśli przestaje się liczyć … i nie potrzebna Ci godność – możesz miesiącami spać na gołej podłodze, jeść suchy chleb, byle tylko być przy dziecku i doczekać się jego powrotu do zdrowia.” *
* Tekst o godności napisała jedna z Mam, która wyraziła zgodę na jego publikację. Powstał on w ramach II Dni Mamy Onkologicznej organizowanych przez Drużynę Szpiku. Myślą przewodnią tegorocznej edycji jest właśnie „Godność i walka”. Mamy ogromną nadzieję, że uda się w końcu coś zmienić!

Chiński makaron z zielonymi warzywami (bezglutenowy)

Czas przygotowania: ok 25 min.

Chiński makaron z zielonymi warzywami (bezglutenowy)

Czas przygotowania: ok 25 min.

Siedziałam w domu, pracowałam i poczułam głód. W pierwszym odruchu chciałam zrobić sobie bułkę, ale zaraz stwierdziłam, że nie ma takiej opcji. Przygotuję sobie coś lekkiego, pysznego, z dużą ilością warzyw i tylko z tego, co mam w lodówce i szafkach. Coś, co moja rodzina skwituje uśmiechem pt. „zbyt zdrowe”. I oto jest: lekkie, pyszne, z dużą ilością warzyw (dodatkowo bez glutenu) pyszne danie bezmięsne. Takie dania uwielbiam! Wymyślać i jeść!
P.S. Rodzina wróciła ze szkół i pracy, zgłodniała i zjadła całą sporą resztę. I powiedziała, że było pyszne. Trudno ich przewidzieć.
  • opakowanie makaronu chińskiego (mój był z zielonego groszku i fasoli mung)
  • pół niedużej młodej kapusty
  • jeden duży lub dwa mniejsze brokuły
  • kubek mrożonego groszku (chyba, że będzie już świeży)
  • spory kawałek świeżego imbiru
  • 3 ząbki czosnku
  • olej
  • sos sojowy
  • syrop klonowy/ daktylowy
  • sól, pieprz
  • sezam

Przygotowanie

Brokuły umyć, podzielić na różyczki, łodygi obrać i pokroić na kawałki. Wrzucić na 4-5 minut do osolonego wrzątku, odcedzić (zostawić wodę, w której się gotował) i zaraz wrzucić do bardzo zimnej wody (najlepiej z lodem), żeby zachować kolor. To samo zrobić z groszkiem. Kapustę pociąć na nieduże paski, obrany imbir w zapałkę, a czosnek zmiażdżyć i posiekać. Makaron ugotować wg instrukcji na opakowaniu (ugotowałam go w wodzie po brokułach). Rozgrzać garnek, wlać olej i gdy będzie ciepły, wrzucić imbir i chwilę smażyć. Dorzucić czosnek i smażyć dalej, mieszając. Po chwili dorzucić kapustę, wlać nieco syropu i sosu sojowego i dusić ok. 2 minut, żeby kapusta nadal była chrupka i jędrna. Dorzucić brokuły, groszek i makaron, posolić i popieprzyć. Smażyć wszystko razem przez chwilę, żeby warzywa były twardawe. Podawać posypane podprażonym sezamem i świeżo zmielonym pieprzem.
 

Cieniutkie kruche ciasto z rabarbarem

Czas przygotowania: ok. 20 min., czas pieczenia: ok. 50 min.

Cieniutkie kruche ciasto z rabarbarem

Czas przygotowania: ok. 20 min., czas pieczenia: ok. 50 min.

Kiedy na straganach pojawia się rabarbar, kupuję go pęczkami i przerabiam na kompot i najróżniejsze ciasta. Kompot z rabarbaru oraz śliwkowy to moje hity. Dawniej piłam go tylko z Antkiem, od zeszłego roku pije go także reszta rodziny, która się bardzo do niego przekonała. Ciasta z rabarbarem także cieszą się dużym powodzeniem. Dzisiaj ciasto, które upiekłam już kilka razy i zebrało mnóstwo ochów i achów, nie tylko domowników, ale także gości. Przepis na spód ciasta pochodzi z książki „Gotowi, by gotować” Agnieszki Kręglickiej, o której już na blogu wspominałam. Kruszonka, moja radosna twórczość, to mieszanka masła, cukru trzcinowego, płatków owsianych i zmielonych migdałów.
    Spód

  • 230 g mąki (u nas orkiszowa)
  • 100 g masła, dość miękkiego
  • 100 g cukru trzcinowego
  • 1 jajko
  • 1 łyżeczka kamienia winnego (naturalnego proszku do pieczenia)
  • 1 łyżka kwaśnej, gęstej śmietany
  • 3-5 gałązek rabarbaru
  • Kruszonka

  • skórka otarta z cytryny
  • 100 g schłodzonego masła
  • 80-100 g cukru trzcinowego
  • ok. 100 g płatków owsianych
  • ok. 100 g zmielonych migdałów

Przygotowanie

Mąkę, masło, cukier, jako, kamień winny, śmietanę i skórkę cytrynową zagnieść szybko na ciasto (najłatwiej za pomocą miksera). Ciasto będzie miękkie, elastyczne. Blaszkę (ok. 23×35 cm) wysmarować masłem i wylepić ciastem, co nie jest takie łatwe, bo trzeba je mocno naciągać. Przy takiej wielkości blachy, cisto będzie bardzo cienkie. Jeśli wolicie nieco grubsze ciasto lub nie chce się wam z nim za bardzo walczyć, weźcie nieco mniejszą blachę. Włożyć ciasto do rozgrzanego do 200 st. piekarnika na ok. 20 mn. Rabarbar umyć, obrać i pokroić na kawałeczki. Wrzucić je do miski, wsypać ok. łyżki cukru i wymieszać. Z masła, cukru, płatków owsianych i mielonych migdałów zrobić ręcznie kruszonkę. Jeśli masa jest zbyt zwarta, dosypać nieco mąki. Wsadzić do lodówki. Gdy spód ciasta przestygnie, rozłożyć na nim kawałki rabarbaru, wcześniej odsączone na sicie (polecam wypić sok, jest pyszny!). Rozłożyć kruszonkę i piec ok. 40 min.
 

Sałatka z ziemniaków i nowalijek

Czas przygotowania: ok. 20 min. plus czas gotowania ziemniaków

Sałatka z ziemniaków i nowalijek

Czas przygotowania: ok. 20 min. plus czas gotowania ziemniaków

W końcu nadeszły cieplejsze dni, a im cieplej, tym mam większą chęć na surowiznę. Powoli porzucam harirę, zupę cebulową i bulwy w najróżniejszej postaci. Kupuję rzodkiewki, kalarepy, kapusty, botwinki, szczypiorek i oczywiście mnóstwo zielonej pietruszki, którą uwielbiam. Chrupiemy je w całości, dorzucam je do szkolnych kanapek i oczywiście komponuję najróżniejsze sałatki. Oto mój najnowszy mix.
  • ok. 10 starych ziemniaków lub ok. 20 młodych
  • 1 czerwona cebula
  • 2 kiszone ogórki
  • pęczek rzodkiewek
  • pęczek szczypiorku
  • 1-2 cebulki ze szczypiorem
  • pół pęczka natki pietruszki
  • spora garść rukoli
  • olej rzepakowy z pierwszego tłoczenia
  • sól, świeżo mielony pieprz

Przygotowanie

Stare ziemniaki opłukać i ugotować je w mundurkach (czyli skórce), przestudzić. Młode delikatnie umyć, zachowując skórkę. Przestudzić, pokroić. Cebulę przekroić na pół i pokroić w bardzo cienkie półplasterki. Ogórki i rzodkiewki pokroić, szczypiorek, szczypior i pietruszkę posiekać. Wlać olej (używam wilkopolski), posolić i popieprzyć, dokładnie wymieszać. Na końcu dorzucić rukolę i jeszcze raz przemieszać. Dobrze schłodzić przed podaniem.
 

Roladki z kurczaka z szynką i szpinakiem

Czas przygotowania: ok. 30 min., czas pieczenia: ok. 30 min.

Roladki z kurczaka z szynką i szpinakiem

Czas przygotowania: ok. 30 min., czas pieczenia: ok. 30 min.

Nie mam serca do wymyślania nowych dań mięsnych. Nie mam serca do samego mięsa, więc z tego to pewnie wynika. Moim mięsożercom przygotowuję ciągle te same mięsne potrawy, z czym wcale nie jest mi dobrze. Postanowiłam w długi weekend, o czym już wcześniej pisałam, odświeżyć nieco domowe menu i wertowałam dziesiątki przepisów w książkach i sieci. Ten przepis inspirowany jest kuchnią włoską. Trochę musiałam się pogimnastykować, ale efekt (podobno) bardzo dobry. Danie przygotowałam z trzech filetów wierząc (głupio), że starczy na dwa dni. Zrobiłam 6 dużych roladek i 3 małe (z samych polędwiczek, czyli tej małej części fileta), tylko oprószone solą, dla Antka (niestety, jakiekolwiek nadzienie w jego przypadku powoduje odmowę jedzenia).
  • 3 duże filety z kurczaka
  • ok. 20 plastrów dobrej szynki wędzonej (miałam niedużą plastry)
  • kilka liści świeżego szpinaku
  • 2 – 3 ząbki czosnku
  • oliwa
  • sól, pieprz

Przygotowanie

Filety umyć, osuszyć. Odciąć małą część czyli polędwiczkę, a dużą przeciąć na pół wzdłuż tak, aby otrzymać dwa dość cienkie kawałki mięsa. Wszystkie kawałki rozbić delikatnie tłuczkiem i oprószyć solą i pieprzem z obu stron. Posmarować dwustronnie oliwą i rozsmarować przepuszczone przez praskę ząbki czosnku. Poukładać umyte i dobrze osuszone liście szpinaku, na to plastry szynki. Zawinąć i pospinać wykałaczkami (lub sznurkiem, jeśli ktoś używa). Ułożyć w naczyniu żaroodpornym, posmarować jeszcze oliwą i włożyć do nagrzanego do 190-200 st. piekarnika. Piec ok. 30 minut. Co jakiś czas przekładać, żeby były równomiernie upieczone. Podawać z warzywami.