Ola Kopczyńska

O autorze

Przez lata pracowałam jako nauczyciel akademicki, ale jakiś czas temu zdecydowanie zmieniłam kurs. Zajęłam się gotowaniem. Prowadzę warsztaty kulinarne dla dzieci i dorosłych. Odwiedzam szkoły i przedszkola, organizuję kulinarne urodziny. W przepięknej i klimatycznej poznańskiej „Republice Słonecznej” prowadzę cykl warsztatów „Szkoła młodych żon”. Gotujemy i pieczemy proste, szybkie i pyszne potrawy. Tam poznałam osoby, które zainspirowały mnie do stworzenia bloga. Osoby, które nie zawsze potrafią gotować, często tego nie lubią, ale z różnych względów MUSZĄ. I nie chcą poświęcać tej czynności zbyt wiele czasu.

Zupa z soczewicy na zimę

Czas przygotowania: ok. 15 min., czas gotowania: 30-40 min.
Zupy
Dodaj komentarz

Zupa z soczewicy na zimę

Czas przygotowania: ok. 15 min., czas gotowania: 30-40 min.

Gdy w weekend na stół wjechała ta zupa, widziałam w oczach mojej Rodziny niewypowiedziane „znowu soczewica!!!”. Zrezygnowani zaczęli jeść i wyraz na ich twarzach uległ zmianie. „Jest bardzo dobra”, usłyszałam od wszystkich (poza Antkiem oczywiście, który jadł swój rosół) okrzyk z dużą dawką zdziwienia. I były nawet prośby o dokładkę. Soczewicę uwielbiam i przerabiam ją na wszelkie możliwe sposoby. Rodzina nie do końca podziela mój entuzjazm i nie zawsze jada soczewicowe dania. Dla mnie, ze względu na bardzo ograniczone spożycie mięsa, to świetny sposób na potrawę białkową. Ten przepis znalazłam na www.makecookingeasier.pl i od razu wiedziałam, że będzie super. Trochę pozmieniałam i dostosowałam proporcje do mojej nieco większej, wiecznie głodnej rodziny.
  • 400 g czerwonej soczewicy
  • olej/ masło klarowane
  • 3-4 l bulionu lub wody
  • 2 puszki pomidorów lub duża butelka pomidorowej passaty
  • mała papryczka chilli lub peperoni
  • spory kawałek imbiru
  • 2-3 cebule
  • 6 ząbków czosnku
  • kilka liści jarmużu
  • 2 spore szczypty tymianku
  • 4 liście laurowe, połamane
  • świeżo zmielony pieprz
  • sól
  • (syrop klonowy/ daktylowy/ z agawy/ miód/ cukier trzcinowy)

Przygotowanie

Soczewicę bardzo starannie przepłukać na sicie, odsączyć. Cebule obrać, pokroić w pióro, czosnek drobno posiekać, imbir obrać i zetrzeć na tarce, papryczkę posiekać usuwając pestki (najlepiej w rękawiczkach). Rozgrzać garnek, wlać olej, gdy będzie ciepły, wrzucić cebulę, imbir i papryczkę. Smażyć na niewielkim ogniu 3-4 minuty mieszając. Dodać czosnek i dusić kolejne 2-3 minuty. Wrzucić soczewicę, pomidory, dolać bulion/ wodę. Najpierw można tylko połowę. Dorzucić tymianek, liście laurowe, dodać pieprz i sól. Gdy zupa robi się zbyt gęsta, dodać jeszcze wodę/ bulion. Trzeba ją od czasu do czasu mieszać, bo lubi się przypalać. Po ok. 20 minutach dodać nieco słodu, jeśli zupa jest za kwaśna, tyle by zrównoważyć smak. I dorzucić jarmuż (w kawałkach, bez twardego środka). Gotować jeszcze 10-20 minut, aż soczewica będzie się rozpadać. Można podać z kawałkami świeżego jarmużu.
 

, , ,

Najlepsza lasagne

Czas przygotowania: ok. 40 min., czas zapiekania: 30-40 min.
Dania główne
2 komentarze

Najlepsza lasagne

Czas przygotowania: ok. 40 min., czas zapiekania: 30-40 min.

Bez fałszywej skromności mogę powiedzieć, że nie jadłam jeszcze lasagne lepszej niż moja. Rodzina to potwierdza, więc czas podzielić się przepisem. Nauczyłam się tego dania u samego mistrza, Kurta Schellera, siedem lat temu na tygodniowym kursie w jego Akademii. Wcześniej wydawało mi się, że jest to bardzo trudne i bardzo czasochłonne danie, ale tak źle nie jest. Najważniejsze okazały się dla mnie kwestie sosu mięsnego i beszamelu. Ten pierwszy powinien być rzadki, by zmiękły płaty makaronowe. Sos beszamelowy robiłam wcześniej „na oko”, Mistrz podał nam dokładne proporcje, których się trzymam. I jeszcze dowiedziałam się, że mleko powinno być wcześniej gorące. Zatem, oto przepis na pyszną lasagne.
  • pół kilo dobrej mielonej wołowiny
  • pół kilo mielonego indyka
  • 2 cebule
  • płaty lasagne
  • 2-3 ząbki czosnku
  • por
  • marchew
  • pomidorowa passata lub 2 puszki krojonych pomidorów
  • (1/2 szklanki czerwonego wina)
  • bulion (najlepiej mięsny)
  • zioła prowansalskie, sól, pieprz, liść laurowy, 2 goździki, gałka muszkatołowa
  • 100 g masła
  • 1 l mleka
  • 80 g mąki (u nas tradycyjnie orkiszowa)
  • olej do smażenia

Przygotowanie

Jedną cebulę i czosnek posiekać, pora i marchew pokroić w drobną kostkę. Na oleju poddusić cebulę, dodać po chwili czosnek, a następnie mięso. Smażyć mieszając. Gdy mięso będzie podsmażone, dodać por i marchew, zalać pomidorami i bulionem. Dodać sól, pieprz i zioła prowansalskie. Dusić ok. 10 minut, od czasu do czasu mieszać. Do sosu dodaje się wino, ale ja go nie dodaję, nie lubię winnego posmaku. Sos powinien być rzadki. Zabrać się za beszamel. Do garnka wlać mleko, wrzucić do niego cebulę w łupince, w którą wbić dwa goździki oraz 2 połamane liście laurowe. Podgrzać je prawie do wrzenia, wyrzucić cebulę z goździkami i liście. Dodać sól, pieprz i starta gałkę. Do rozgrzanego garnka wrzucić masło, gdy się rozpuści, dodać mąkę i bardzo energicznie ubiją trzepaczką. Powstanie zasmażka, do której dolewa się stopniowo gorące mleko i nadal miesza do czasu, aż sos zgęstnieje. W wysmarowanej masłem formie do zapiekania wylać część beszamelu (ok. 1/3), na to poukładać płaty. Na nie wlać połowę sosu mięsnego, na to drugą część beszamelu. Na to drugą warstwę płatów, znowu sos mięsny, na górę beszamel. Można jeszcze całość posypać żółtym serem, ale ja ten dodatek pomijam. I bez tego lasagne jest pyszna, o kaloriach nie wspomnę. Piec w opcji góra-dół (pieczenie tradycyjne) w 180-200 stopniach przez 30-40 minut.
 

Konfitura z aronii
Przystawki
Dodaj komentarz

Konfitura z aronii

Czas przygotowania: ok. 20 min., czas gotowania: kilka godzin

Czas świeżej aronii dawno już minął, ale muszę podzielić się przepisem na tę konfiturę. Nie zdążyłam w sezonie, a boję się, że w przyszłym roku zapomnę. Poza tym, do przyszłego roku jest jeszcze tyle czasu… Ze wszystkich przetworów, jakie w tym roku robiłam, ten jest bezapelacyjnie numerem 1. Robiłam ją po raz pierwszy, „na oko”, nie wiedząc do końca co wyjdzie, a wyszło pysznie. Zrobiłam wiele słoików, ale zostały tylko dwa. Do początku zimy nie dotrwają, nie ma szans. Do czego jej używamy? Najwięcej do kanapek szkolnych z serami i domowym pasztetem. Jest też świetnym dodatkiem do pieczeni, po który sięgamy chętniej niż po żurawinę. Dorzucam ją także do śniadaniowych owsianek i jaglanek. W przyszłym roku muszę zrobić jej znacznie, znacznie więcej.
  • ok. 2 kg świeżej aronii
  • ok. 0,5 kg dojrzałych, świeżych węgierek
  • 3-4 jabłka
  • 3-4 słodkie dojrzałe gruszki
  • trochę cukru trzcinowego do smaku

Przygotowanie

Umytą aronię wrzucić do garnka, dodać nieco wody i gotować ok. pół godziny. Uważać, żeby się nie przypaliła, dodać w razie potrzeby nieco wody. W międzyczasie przygotować owoce: umyć, śliwki pozbawić pestek i przekroić na połówki. Jabłka i gruszki obrać, wykroić gniazda nasienne i pokroić na kawałki. Dorzucić do aronii i gotować kolejne pół godziny pod pokrywką na niewielkim płomieniu. Wyłączyć, przestudzić. Powtórzyć to jeszcze ze dwa razy, po około pół godziny, pilnować, żeby się nie przypaliła. Jeśli jest za cierpka, można nieco dosłodzić, ale śliwki i gruszki dają dużo słodyczy. Nie przesadzałam z długością gotowania, nie czekałam aż aronia zupełnie się rozpadnie. Gorące konfitury nałożyć do wyparzonych słoików, mocno zakręcić i pasteryzować w piekarniku w ok. 130 st. przez 20 minut. Gdy piekarnik zacznie stygnąć, słoiki wyłożyć, ułożyć wieczkiem do dołu i przykryć kocem. Przetrzymać przez noc.
 

,

Rosół mocy według 5 przemian

Czas przygotowania: ok. 10 min., czas gotowania: 4-6 h
Zupy
Dodaj komentarz

Rosół mocy według 5 przemian

Czas przygotowania: ok. 10 min., czas gotowania: 4-6 h

Kiedy tylko nastają chłodniejsze dni, raz w tygodniu gotuję rosół według kuchni 5 przemian. Przepis pochodzi z czasów moich najcięższych walk z Antkową alergią, kiedy to trafiłam do dietetyka Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Przez kilka miesięcy, dzień po dniu, gotowałam dla Antka dania według przepisów 5 przemian, które otrzymałam. Nie było łatwo, kto miał do czynienia z TMCh, ten wie. Widziałam jednak efekty, z tygodnia na tydzień skóra Antka była lepsza. Nie gotuję już ściśle według tych przepisów, ale staram się sięgać po to, co nam służy i unikać tego, co szkodzi. Ten rosół gotuję jednak ściśle według przepisu, po 3 latach kupiłam nawet algi i zioła chińskie, które można dorzucić, a których wcześniej nie miałam. Oczywiście można gotować rosół bez ich użycia, też tak robiłam. Ważne jest natomiast długie gotowanie, 4 do 6 godzin i tego się trzymam. W zeszłym tygodniu wyleczyłam się z przeziębienia. Żadnych lekarstw, tylko 2 kubki gorącego rosołu dziennie postawiły mnie na nogi. On naprawdę ma moc!
  • 4-6 l wrzącej wody
  • tymianek, kurkuma, (rozmaryn)
  • kminek
  • kawałek rostbefu i skrzydło indyka
  • kilka kulek kolorowego pieprzu
  • sól
  • szczypta bazylii, mały pęczek zielonej pietruszki
  • wrzątek
  • majeranek
  • 4-5 marchewek
  • duża pietruszka
  • 2 duże cebule lub por i kawałek selera

Przygotowanie

Do wrzątku wrzucać po kolei: tymianek, kurkumę (rozmaryn), kminek, mięsa (czasami robię rosół na samej wołowinie, a czasami tylko na indyku), pieprz i sól. Nakrywamy pokrywką i gotujemy na bardzo małym ogniu 4-5 godzin. Po tym czasie dorzucamy bazylię i pietruszkę, uzupełniamy wrzątkiem (bo zupa się wygotowała), dorzucamy odrobinę majeranku, marchewki i pietruszkę pokrojone na mniejsze kawałki, to samo z selerem i porem lub cebule w połówkach. Gotować kolejne 1- 1,5 godziny. Jeśli zupa jest za mało wyrazista, dodać szczyptę kminku, nieco pieprzu i dosolić. Podawać z ryżem lub makaronem i natką.
 

,

Gulasz z indyka w piwie

Czas przygotowania: ok. 20 min., czas gotowania: ok. 1h 10 min.
Dania główne
Dodaj komentarz

Gulasz z indyka w piwie

Czas przygotowania: ok. 20 min., czas gotowania: ok. 1h 10 min.

Po kilku dniach bezmięsnych, nadszedł wczoraj czas na mięso. Przyznaję, że nie miałam planu co zrobić, postanowiłam skorzystać z tego, co znajdę w szafkach i lodówce. Nie miałam zresztą innego wyjścia, Antek z prawie 40 stopniami nie pozwolił na wyskok do sklepiku. I tak powstał gulasz z indyka, podobno bardzo dobry według tych, co go jedli.
  • ok. 1 kg mięsa gulaszowego z indyka
  • 3-4 cebule
  • 2-3 marchewki
  • 2-3 pietruszki
  • seler korzeniowy
  • butelka piwa (jakiegokolwiek)
  • 2-3 liście laurowe
  • 3-4 ziela angielskie
  • 4-5 ziaren jałowca
  • kilka suszonych grzybów
  • sól, pieprz
  • masło klarowane/ olej

Przygotowanie

Cebule obrać, pokroić w pióro. Podsmażyć je na tłuszczu w dużym garnku. Przełożyć na talerzyk, podsmażyć umyte wcześniej i pokrojone na mniejsze części mięso. Posolić i popieprzyć, jeśli trzeba, dodać nieco tłuszczu. Smażyć na tyle długo, aby nie było już surowych fragmentów. Dodać podsmażoną wcześniej cebulę, wlać ok. ½ butelki piwa, przykryć pokrywką. Oczywiście zamiast piwa można zalać gulasz bulionem lub wodą. Dodać liście laurowe, ziele angielskie i owoce jałowca. Dusić ok. 30 minut, mieszając od czasu do czasu. Dodać pokrojone w talarki marchewki i pietruszkę oraz seler pokrojony w kostkę, dodać kilka suszonych grzybów (bez wcześniejszego namaczania). Jeśli trzeba, dolać piwo, dalej dusić. W ciągu30-40 minut mięso powinno być gotowe. Jeśli sos będzie zbyt gęsty, dolać jeszcze piwa, lub, gdy go już zabraknie, wody. Dosolić i dopieprzyć do smaku. Podawać z natką i ulubioną kaszą.
Jeśli czas mi na to pozwala, staram się marynować mięso dzień wcześniej. Kroję je wtedy na kawałki, wrzucam do miski. Mieszam 3-4 łyżki sosu sojowego z łyżką mąki ziemniaczanej i taką marynatą zalewam mięso, dobrze je z nią mieszając. Zamykam folią i wstawiam na noc do lodówki.
 

, ,

Brukselka idealna

Czas przygotowania: 10-15 min., czas smażenia: 5 min.
Przystawki
Dodaj komentarz

Brukselka idealna

Czas przygotowania: 10-15 min., czas smażenia: 5 min.

Wydaje mi się, że jeśli ktoś lubi brukselkę, to lubi ją od zawsze, bo nieprzekonanego trudno do niej przekonać. W mojej rodzinie lubię ją tylko ja. Jeszcze jako dziecko przepadałam za nią, nawet pod podstawową postacią z wody, mocno rozgotowaną. Właściwie była to wtedy jedyna wersja jaką znałam i przyznaję, że do dzisiaj mam do niej słabość. Reszta domowników jej nie ruszy. Najmniejsze nawet główki dorzucane do zupy jarzynowej były natychmiast wyławiane i odkładane, przestałam więc dorzucać. Nie namawiam, nie przekonuję, jem sama. Dzisiejsza odsłona brukselki została mi sprzedana w zeszłym roku i odkąd zrobiłam ją po raz pierwszy, powtarzam często. To obok duszonej cykorii, mój ulubiony jesienny dodatek warzywny. Idealna do ziemniaczanego puree.
  • brukselka w dowolnej ilości
  • masło klarowane
  • sól

Przygotowanie

Brukselkę opłukać, zdjąć brzydkie wierzchnie listki. Pokroić ją na jak najcieńsze plasterki. Rozgrzać patelnię, roztopić na niej masło. Wrzucić brukselkę i dusić ją na niewielkim płomieniu przez kilka minut mieszając, dosolić. Brukselka powinna być jędrna i chrupiąca.
 

Klasyczna zupa dyniowa

Czas przygotowania ok. 20 min., czas gotowania: ok 30 min.
Zupy
Dodaj komentarz

Klasyczna zupa dyniowa

Czas przygotowania ok. 20 min., czas gotowania: ok 30 min.

Na blogu jest już kilka zup z udziałem dyni, dzisiaj dorzucam kolejną. Od tej zupy zaczęła się moja dyniowa przygoda. Ugotowałam ją po raz pierwszy z jakiegoś przepisu, który gdzieś wpadł mi w ręce i ze zdziwieniem odkryłam, że jest dobra. I poszło! Kolejne dyniowe zupy, dyniowe placuszki, dyniowe ciastka, babeczki i ciasta. Tutaj powrót do totalnej klasyki – połączenie dyni z porem. Pamiętam, że w wersji oryginalnej była gotowana na wołowej kostce rosołowej. Przyznaję, że też tak gotowałam. Tak, używałam kostki rosołowej. Od lat już tego oczywiście nie robię i dzisiaj wiem, że brak kostki zupełnie tej zupie nie ujmuje smaku.
I krótka wzmianka na temat dyni. Od lat moją ulubioną była hokkaido. Nadal bardzo ją lubię, ale odkryłam niedawno dynię prowansalską o pięknym ciemnozielonym kolorze skóry, która mnie zachwyciła. Jest bardzo delikatna, słodka, ma piękny bardzo pomarańczowy środek. Polecam.
  • 2 – 3 pory, białe części
  • kawał dyni, ok. 1,5 – 2 kg
  • masło klarowane/ olej
  • 2-3 ziemniaki
  • 1,5 – 2 l bulionu domowego/ wody
  • ok. szklanki mleka (u nas roślinne)
  • sól, pieprz, gałka muszkatołowa
  • podprażone orzechy laskowe do podania

Przygotowanie

Por umyć, osuszyć, pokroić w talarki. Szklić kilka minut na wybranym tłuszczu przez kilka minut, mieszając od czasu do czasu. Dynię obrać, pokroić w kostkę (jeśli hokkaido, nie trzeba obierać), dorzucić do garnka, dodać pokrojone ziemniaki. Wszystko zalać bulionem/ wodą i gotować ok. 20 minut. Dodać sól, dużo pieprzy i gałki. Wlać mleko i gotować jeszcze ok. 10 min. Wszystko zmiksować, jeśli trzeba, doprawić. Podawać z posiekanymi podprażonymi orzechami laskowymi.
 

, ,

Nadziewane pieczarki

Czas przygotowania: ok. 10 min., czas zapiekania: ok. 20-30 min.
Przystawki
Dodaj komentarz

Nadziewane pieczarki

Czas przygotowania: ok. 10 min., czas zapiekania: ok. 20-30 min.

Zostało mi kilka dużych i ładnych pieczarek. Postanowiłam nadziać je czymś pysznym i zapiec. I tak oto powstała świetna przystawka. Nawet obiad, ale tylko dla mnie.
  • kilka ładnych, dużych pieczarek
  • oliwa
  • kilka suszonych pomidorów
  • garść orzechów włoskich
  • natka
  • (parmezan)
  • sól, pieprz

Przygotowanie

Pieczarki umyć, osuszyć. Wyciąć nóżkę, można łyżeczką powiększyć powstały dołek. Nasmarować je oliwą, oprószyć solą i pieprzem. Wstawić do nagrzanego do 180 st. piekarnika na 10-15 minut. W tym czasie przygotować nadzienie: posiekać orzechy i pomidory, wymieszać je z oliwą, dodać natkę, sól i pieprz. Można dodać nieco startego parmezanu. Pieczarki wyciągnąć z piekarnika. Jeśli puściły wodę, odlać ją. Wypełnić środki nadzieniem i zapiekać jeszcze 10-15 minut.
Orzechy włoskie można zastąpić laskowymi czy nasionami słonecznika lub dyni.
 

, ,

Roladki z bakłażana z nadzieniem orzechowym

Czas przygotowania: ok. 30 - 40 min.
Przystawki
Dodaj komentarz

Roladki z bakłażana z nadzieniem orzechowym

Czas przygotowania: ok. 30 - 40 min.

W menu na warsztaty gruzińskie z Tamuną przygotowałyśmy sześć potraw, które wybrałam z obszerniejszej listy. Tej potrawy na niej nie było, ale w ostatniej chwili dorzuciłam do listy zakupów dwa bakłażany z myślą, że jednak roladki muszą być. I dla mnie było to najlepsze danie. Zrobiłam je już następnego dnia na spotkanie. Bez fałszywej skromności – były po prostu rewelacyjne.
  • 2 bakłażany
  • ½ – 1 szklanki orzechów włoskich
  • 2-3 ząbki czosnku
  • 1 cebula
  • ok. 3 łyżeczek soku z granatów/ octu winnego/ octu jabłkowego
  • świeża kolendra
  • natka pietruszki
  • ok. 1 łyżeczki nasion kolendry, zmielonych
  • ostra papryka – może być świeża papryczka lub suszona mielona
  • sól
  • pestki granatu

Przygotowanie

Bakłażany pokroić na dość cienkie plastry. Jeśli są nieduże, raczej wzdłuż, jeśli większe – w poprzek. Rozłożyć na talerzu, posolić i odstawić na 15-20 min. W międzyczasie zmielić orzechy, dość drobno, ale nie na mąkę. Cebulę drobno posiekać i zeszklić na oleju, przestudzić. Natkę i świeżą kolendrę posikać i dodać do masy w dowolnej ilości. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek, przestudzoną cebulę z olejem, na którym się smażyła, mieloną kolendrę, paprykę i sól. Dodać sok z granatu lub wybrany ocet. Ja zdecydowanie wolę zakwaszać sokiem z granatu, jest łagodniejszy i smakowo bardziej współgra mi z resztą. Ocet jest dla mnie za bardzo wyrazisty, ale wiem, że Gruzinki często nim zakwaszają całość. Wszystko dokładnie wymieszać, doprawić i schować na chwilę do lodówki. Można, ale nie trzeba dodać owoce granatu. Plastry bakłażana puszczą sok, który wystarczy zetrzeć ręcznikiem papierowym. Rozgrzać patelnię i wlać olej. Smażyć na nim bakłażany z obu stron. Bakłażany chłoną bardzo dużo tłuszczu, więc lepiej usmażyć je na patelni grillowej, bo potrzeba bo go znacznie mniej i nie są takie tłuste. Odsączyć je na ręczniku papierowy, przestudzić. Plastry smarować masą orzechową i zwijać w rulony. Całość posypać jeszcze granatem. Przed podaniem można jeszcze schłodzić.
 

, ,